Urazy odcinka C1–C2: zawroty głowy, bóle głowy i ich związki z niestabilnością szczytowo-potyliczną - Bodymedica

Wiele osób zgłasza się do fizjoterapeuty z objawami takimi jak bóle głowy, zawroty głowy, uczucie niestabilności, drętwienia kończyn, zmęczenie mięśni szyi czy nawet omdlenia. Jednym z najczęściej pomijanych, a jednocześnie bardzo istotnych obszarów w takich przypadkach, jest górny odcinek kręgosłupa szyjnego – a dokładniej staw szczytowo-potyliczny (C0–C1) i szczytowo-obrotowy (C1–C2).


📖 Słowo pisane znajdziesz poniżej, ale jeśli chcesz obejrzeć film i posłuchać o górnym kręgosłupie szyjnym, zapraszam Cię do obejrzenia mojego filmu na YouTube.
📺 Kliknij w obrazek poniżej lub skopiuj link –>> https://youtu.be/HYyhB3uIhcA

Anatomia odcinka C1–C2 – klucz do zrozumienia problemu

Górny odcinek kręgosłupa szyjnego tworzą dwa pierwsze kręgi:

Ten segment odpowiada za ponad 50% zakresu rotacji głowy, a jednocześnie jest odpowiedzialny za utrzymywanie czaszki w stabilnej pozycji. Jest to również miejsce, gdzie znajdują się struktury o krytycznym znaczeniu neurologicznym i naczyniowym – rdzeń kręgowy, tętnice kręgowe, nerwy czaszkowe i szyjne.

Urazy typu „whiplash” – najczęstszy winowajca

Co to jest uraz biczowy? Uraz typu whiplash (z ang. „biczowy”) to szybki, gwałtowny ruch głowy w przód i tył, najczęściej spotykany podczas wypadków samochodowych, upadków lub w sportach kontaktowych (np. sztuki walki). Choć sam mechanizm może wydawać się błahy, to jego skutki bywają poważne – szczególnie w obrębie odcinka C1–C2.

Trzy kluczowe komponenty funkcjonalne odcinka szyjnego

1. Struktury bierne – kości i więzadła

To one utrzymują czaszkę na kręgosłupie i chronią rdzeń kręgowy przed uciskiem. Dwa kluczowe więzadła to:

Uszkodzenie tych więzadeł może prowadzić do niestabilności, w której ząb obrotnika może przesuwać się w stronę rdzenia kręgowego, powodując objawy neurologiczne – od drętwień po paraliż czterokończynowy.

2. Struktury aktywne – mięśnie

Mięśnie szyi, szczególnie mięśnie podpotyliczne, odpowiadają za drobne ruchy oraz czucie głębokie (propriocepcję). Ich przeciążenie, urazy lub długotrwałe napięcie (np. przy pracy przy komputerze) mogą dawać objawy takie jak:

3. Układ nerwowy – kontrola i czucie

Nerwy szyjne (C1–C4) tworzą splot szyjny i mogą być nadmiernie rozciągane lub uciskane w wyniku urazu. Do możliwych objawów należą:

drętwienie języka (np. przy podrażnieniu nerwu podjęzykowego).

drętwienie kończyn,

parestezje twarzy,

zaburzenia przełykania (np. z powodu drażnienia nerwu błędnego)

Badania

Badania dotyczące leczenia zespołu urazowego kręgosłupa szyjnego (whiplash-associated disorder – WAD), zwłaszcza typu II, przynoszą zróżnicowane i często niejednoznaczne wyniki. Zgodnie z dostępną literaturą, zarówno fizjoterapia, jak i terapia manualna okazały się skuteczniejsze niż kontynuacja leczenia wyłącznie u lekarza rodzinnego – jeśli chodzi o zmniejszenie nasilenia dolegliwości oraz poprawę subiektywnej oceny stanu zdrowia pacjenta. Co ciekawe, nie stwierdzono istotnych różnic w skuteczności pomiędzy fizjoterapią a terapią manualną. Istotna część efektów uzyskanych dzięki tym interwencjom mogła być związana z niespecyficznymi mechanizmami działania, takimi jak efekt placebo.

Mimo wykazywanej skuteczności niektórych form fizjoterapii w poprawie zakresu ruchu i zmniejszeniu bólu w krótkim okresie, ogólna jakość dowodów na temat leczenia WAD II jest oceniana jako niska lub bardzo niska. Brakuje solidnych, jednoznacznych wyników, co sprawia, że potrzebne są dalsze badania w tym zakresie. Jedno z istotnych ustaleń dotyczy porównania leczenia ambulatoryjnego z domowym programem mobilizacji — obie formy okazały się skuteczniejsze niż same leki przeciwbólowe i zalecenie odpoczynku. Co ważne, nie wykazano istotnej różnicy między skutecznością fizjoterapii prowadzonej w gabinecie a samodzielnymi ćwiczeniami w domu, co sugeruje, że porady mobilizacyjne mogą stanowić wartościową alternatywę – szczególnie tam, gdzie dostęp do usług rehabilitacyjnych jest ograniczony.

Terapia manualna, według niektórych badań, przynosiła szybszą poprawę objawów do 26. tygodnia w porównaniu do fizjoterapii i opieki lekarza rodzinnego, chociaż różnice te zanikały po roku. Co istotne z punktu widzenia systemu ochrony zdrowia, terapia manualna była również znacznie tańsza – jej koszt stanowił około jednej trzeciej wydatków ponoszonych na fizjoterapię czy leczenie przez lekarza rodzinnego. Tym samym była ona uznana za bardziej efektywną i kosztowo korzystniejszą metodę leczenia bólu szyi.

Niektóre badania porównawcze nie wykazały znaczących różnic pomiędzy fizjoterapią a opieką lekarską w zakresie podstawowych wyników klinicznych po 12 i 52 tygodniach. W krótkim okresie fizjoterapia wykazywała przewagę w poprawie zakresu ruchu w odcinku szyjnym, natomiast w długoterminowej perspektywie na korzyść opieki lekarskiej przemawiały lepsze wyniki w zakresie powrotu do funkcji, radzenia sobie z objawami i ogólnego funkcjonowania fizycznego. To dodatkowo podkreśla złożoność decyzji terapeutycznych i konieczność indywidualizacji postępowania w zależności od potrzeb pacjenta i dostępnych zasobów.

Urazy trudne do uchwycenia – wyzwanie diagnostyczne

Wielu pacjentów z dolegliwościami szyi i głowy nie ma jednoznacznych wyników w badaniach obrazowych. Dlaczego? Objawy często pojawiają się z opóźnieniem – nawet kilka dni, miesięcy lub lat po urazie. RTG w pozycji neutralnej często nie pokazuje niestabilności – ta może ujawniać się tylko w skrajnych ruchach. Badania dynamiczne (np. DMX) są trudne do wykonania w Polsce.

Objawy niestabilności szczytowo-potylicznej

Bóle głowy (często potyliczne),

zawroty głowy, uczucie „przestrzennego zagubienia”,

omdlenia,

drętwienia i parestezje,

zaburzenia widzenia i słuchu,

zmęczenie mięśni szyi, szczególnie przy pracy siedzącej,

bóle pojawiające się przy nagłych ruchach głowy (np. gwałtowny skręt samochodu),

uczucie ucisku w gardle lub problemy z przełykaniem.

Wpływ układu naczyniowego

Nie możemy zapominać o tętnicy kręgowej, która przechodzi właśnie przez otwory wyrostków poprzecznych kręgów szyjnych, a na wysokości C1 zakręca pod kątem prostym. Urazy, nadmierne napięcia mięśniowe lub wady kostne (np. osteofity) mogą prowadzić do:

Jak diagnozować i leczyć?

Diagnostyka:

Leczenie:

Podsumowanie – kiedy warto zgłosić się do specjalisty?

Jeśli:

– warto skonsultować się ze specjalistą (osteopatą lub fizjoterapeutą), który zna specyfikę problemów górnego odcinka szyjnego.

Źródło:

  1. The Effectiveness of Manual Therapy, Physiotherapy, and Treatment by the General Practitioner for Nonspecific Back and Neck Complaints: A Randomized Clinical Trial B. Koes, L. Bouter, H. Mameren, A. Essers, G. Verstegen, D. M. Hofhuizen, J. P. Houben, P. Knipschild Spine 1992
  2. Physiotherapy rehabilitation for whiplash associated disorder II: a systematic review and meta-analysis of randomised controlled trials A. Rushton, C. Wright, N. Heneghan, Gillian Eveleigh, M. Calvert, N. Freemantle BMJ Open 2011
  3. The role of physiotherapy in the management of acute neck sprains following road-traffic accidents. L. McKinney, J. Dornan, M. Ryan Archives of emergency medicine 1989
  4. Manipulative Treatment vs. Conventional Physiotherapy Treatment in Whiplash Injury C. Fernández‐de‐las‐Peñas, J. Fernández-Carnero, L. D. Cerro, J. Miangolarra-Page 2004

Umów się na wizytę…

… jeśli masz problemy z górną szyją:)